| <p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman','serif'"><font size="3">Wat begon als de droom van één man, groeide in de jaren zestig uit tot een sociaal experiment: de kibboets. Een nederzetting van nieuwe Joden die privébezit en hiërarchie afschafte en coöperatie centraal stelde. Het meest opzienbarende en later meest bekritiseerde onderdeel van de kibboets was het kinderhuis waarin de jongste bewoners werden ondergebracht om een gezamenlijke opvoeding te genieten zonder de zorg van hun biologische ouders. </font></span></p>
<p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman','serif'"><font size="3">Yeal Ne’eman was een van die kinderen. Op licht ironische wijze beschrijft ze hoe het was om in zo’n kinderhuis op te groeien en hoe ze daar nu, vijftig jaar later, op terugkijkt. Aangezien ook haar herinneringen deel uitmaken van het collectief, weet ze het sentiment van een hele generatie kibboetsniks te verwoorden.</font></span></p> |
