| Ik kom uit een grote familie, zoals het een goede Marokkaan betaamt, en dat betekent dat de wasmachine overuren moest draaien. Wat tot gevolg had dat deze minstens één keer per jaar kapotging en dan moest de monteur voor komen rijden. De vijfenveertiger bukte voorover en begon te sleutelen. En daar verscheen het lange gevaar, zijn spleet. Als kind heb ik me daarom bescheurd. Jammer dat je er niet meer bent, wasmachineman. Ik heb graag wat euro’s over voor de reparatie en nog meer euro’s voor de kindertijdhumor. […] Tegenwoordig lijkt het of er een heleboel mensen opgeleid zijn tot het beroep van wasmachinemonteur: de wasmachinevrouwen. Op straat word je verblind door hun bilspleten. Voor mij heeft dit niets met seksualiteit te maken, maar is het één grote intimidatie. Terwijl ik wel weet dat veel mannen dit seksuele gebil aanmoedigen. Maar het sentiment dat ik voor de wasmachineman voel wordt daardoor kapotgemaakt. Híj gaf zich pas prijs als hij aan het werk ging. De mens met heupbroek kan gewoon rechtop blijven staan en de hele gespletenheid is te zien.
Met een scherpe, geestige, en af en toe moraliserende pen schrijft Asis Aynan over zijn jeugd, de huidige Nederlandse samenleving en de wederwaardigheden van een Berberse jongen tussen twee dominante culturen. Zijn confrontaties met onder andere het consultatiebureau, de konijnenboer, de huisjesmelker en de shoarmagrillroom zijn vaak hilarisch, en geven altijd aanleiding tot diepgravende mijmeringen over de zin van een dubbelzinnig bestaan.
|
